Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωγραφική σε ξύλο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωγραφική σε ξύλο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2015

Δευτέρα 5 Μαΐου 2014

Πεθύμησα ένα σύννεφο



Τι σε μέλλει εσένα σκόρπια μου ψυχή
που εγώ τον πόνο μου έκανα νησί
να σπέρνει ο ήλιος πάνω μου φωτιά
και τ' άστρα μοναξιά
Πεθύμησα ένα σύννεφο
βροχή να πιω κι ουρανό
Θάλασσα ζωή χρόνια περιμένω
πλοίο κουρσεμένο σ' άγονη γραμμή
θάλασσα ζωή με πανιά σχισμένα
και κουπιά σπασμένα πάρε με μαζί
Τι σε μέλλει εσένα άδεια μου καρδιά
κι αν αγαπώ παράξενα παιδιά
που κρύβουν στο φιλί τους προσευχή
της μάνας τους ευχή
Πεθύμησα ένα σύννεφο
βροχή να πιω κι ουρανό
Θάλασσα ζωή χρόνια περιμένω
πλοίο κουρσεμένο σ' άγονη γραμμή
θάλασσα ζωή με πανιά σχισμένα
και κουπιά σπασμένα πάρε με μαζί

Από τον Donald κι εμένα,
Καλημέρα και καλά σας πράγματα.



Υ.Γ. Μη με κοιτάς.Καμιά φορά αρκεί ένας μόνο στίχος για να βάλεις τα κλάματα...

Τρίτη 8 Απριλίου 2014

Κρανίου τόπος !

Εκγύμνασες το νου σου σε φράσεις κλισέ,
κι οι συνειρμοί σου σε οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα!
Από όταν έκανα την ανάρτηση με τα σκαλιστά αυγά,
το υστερόγραφο δε μου καθόταν καλά στο διάβασμα - άκουσμα...
σαν να επρόκειτο για αναφορά μόνο σε άνδρες, μου φάνταζε.
Αντίσταση άραγε σε ένα ακόμα κλισέ?
Κι ήρθε η ανάρτηση του Λάμπρου να μου εξηγήσει "γιατί"!
"Ο σεξισμός στις λέξεις"!!!!!
Αυτό, λοιπόν, με ξένιζε!
Αυτό το "κάποιος", το τόσο αόριστα... "αρσενικό" !
Κι έπειτα, άρχισα να παίζω με σκέψεις,
με φράσεις,
με λέξεις
με αφορμή τις αναρτήσεις "τα σχολικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα" που αυτές τις μέρες διαβάζουμε στη γειτονιά μας.
"Χημεία", "φυσική", "μαθηματικά"
...
όπου χημική διεργασία του οργανισμού είναι
ο έρωτας,
η πείνα,
ο κορεσμός,
η χαρά,
η θλίψη,
ο ύπνος....
και πόσα ακόμα, Θεέ μου !
Και να 'σου κι η "φυσική" :
με την έλξη,
την απώθηση,
τη δράση,
την αντίδραση...
Κι εκεί που λέω " έλεος, παραδίνομαι, ζωή! " ,
βιώνω τα μαθηματικά
με πράξεις καθημερινότητας,
μετρώντας πολλαπλασιασμούς συναισθημάτων,
προσθέσεις προσώπων,
αφαιρέσεις ρόλων,
διαιρέσεις ψυχής....
κι όλα αυτά,
κάθε φορά υψωμένα σε δυνάμεις σαν τη νιοστή...!!!!!!
Κι όλα αυτά έχουν μια κοινή "έδρα"!
Κατάλαβες, μωρό μου , που αναφέρεται ο τίτλος?
Για την αφετηρία σου μιλώ, καρδιά μου!
Εκεί που ξεκινούν, κι εκεί που όλα καταλήγουν :
Μέσα στο όμορφό σου κρανίο!
Η "ζωή" είναι τόπος στο κρανίο!
ΚΡΑΝΙΟΥ ΤΟΠΟΣ!
Κάν' το ν' ανθίσει, να λουλουδήσει, να σπείρει για να 'χει να θερίσει!
Βάλε χρώμα,
κι άρωμα
κι ΑΓΑΠΗ







 


 

Από τους σπόρους βασιλικού που μου έστειλε η Νίκη (Δαμοπούλου) !!!!!!!!

..."Κι ἀφοῦ, σὰ τὰ μικρὰ παιδάκια, παίξεις,
 τόσο καιρό, μὲ ρίμες καὶ μὲ λέξεις"... (Ναπολέων Λαπαθιώτης, Ποιητής)

googleαρε στο youtube, αν θες,  ν' ακούσεις από την Αρβανιτάκη δυο θεσπέσια μελοποιημένα ποιήματα του παραπάνω ποιητή.

Καλό μεσημέρι
Καλά πράγματα
Φιλιά κατάμουτρα,
"αόρατο" παρεάκι μου.

Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013

Green peace


Έχοντας ακόμα λίγα παλετόξυλα προς εκμετάλλευση, μπαίνω στον πειρασμό να δοκιμάσω κάτι με μπάλσα και να αυξήσω  τον αριθμό των ημερολογίων για το νέο έτος (Υπάρχουν δεκάδες ακόμα υλικά στο χώρο και ιδέες που περιμένουν, γι' αυτό ας βάλω σε ορισμένα τέλος...κι ας γίνει η αρχή του τέλους με τα "καδρόνια-ημερολόγια". Εκατό,περίπου, δεν τα λες και λίγα!)
Ο χρόνος πιέζει απίστευτα, κι όσο κι αν τραβομαλλάω το 24ωρο,έως 20ωρο κατάφερα να το φτάσω και να 'χει "νόημα",μετά αρχίζει η ζαλούρα...
Την πεπατημένη λοιπόν : τα ήδη έτοιμα χαρτονάκια μου που χρησιμοποίησα για τον πηλό (άν είναι να σκεφτώ κιόλας νέα σχέδια και να κάνω από την αρχή όλη τη διαδικασία, την π..τσήσαμε) και το πριονάκι για τη μπάλσα..
Παρόλο που δεν το έχω ξαναδουλέψει, μου φέρετε με τακτ. Κι εγώ επίσης.
 
Σχεδιάζω και κόβω.

Με τα σκατολοΐδια που χαράζω τον πηλό, κάνω δοκιμή και στο "νέο" (για μένα) υλικό.
Όλα "ρολόϊ"!
Κάνει ψιλοσκασίματα σε ορισμένα νερά του , αλλά μοιάζει να παραμένει σε κοντρόλ. Το παίζω ψύχραιμη, καθώς το βάψιμο πάντα βοηθάει.

Φινίρισμα με γυαλόχαρτο
και τελείωμα με ακρυλικά
 

(Αχ, αυτοί οι ρόζοι!!!!!Η θέση τους μαρτυρά ένα κλαδί...Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάνουν τα μάτια μου να αναβλύζουν δάκρυα...)

 
 




 
 


Πότε πινέλο και πότε ταμπονάρισμα με σφουγγάρι.(Ό,τι του φανεί του λωλο  -Στεφανή!!!!!)
Και τελικά, νομίζω πως είχα δίκιο!
Δε με πούλησε το ενστικτάκι μου!
Έχοντας ανάγκη από χρώμα, είπα να το παρακάνω λιγάκι (είπανε της γριάς να κλ@σει κι αυτή...ξέρετε...έβαψε με πράσινο!)
Και το "παράκανα"!
 
 
 
Η χαρά του χειμώνα!
Θαρρώ πως ήρθε η ώρα για... green peace!

Φιλιά κατάμουτρα και χρωματιστά, νεραϊδογειτονιά!
Καλά σας πράγματα!