Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 14 Μαΐου 2014

Συγχώρα με που είμαι λίγη,παππού, και βοήθα με να αλλάξω, Θεέ μου!!!

Πατάω στα χώματα που πάτησες, μόνο που είναι πλακοστρωμένα...
Μυρίζω τον αγέρα που ανάσανες, μόνο που είναι μολυσμένος...
Με πατάνε κάτω, μόνο που δεν έχω τα κότσια να τα κάνω ρημαδιό...
Χτυπάω πλήκτρα και νομίζω πως θα αλλάξω τον κόσμο πίσω από μια οθόνη, μόνο που δεν έχω πάρει χαμπάρι πως για αυτό μου έδωσαν αυτή την οθόνη...
ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΊΝΩ ΚΟΛΛΗΜΈΝΗ ΕΠΆΝΩ ΤΗΣ
ΑΠΟΜΟΝΩΜΈΝΗ
ΜΕ ΤΗΝ ΨΕΥΔΉ ΑΊΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΌΤΗΤΑΣ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΦΆΛΕΙΑ ΠΩΣ ΤΟ "ΠΟΛΎΤΙΜΟ" ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ ΣΤΙΣ ΓΕΛΟΙΕΣ ΦΛΕΒΕΣ ΜΟΥ,
ΑΛΛΆ ΔΕΝ ΘΑ ΧΥΘΕΊ ΣΕ ΚΑΝΈΝΑ ΔΡΌΜΟ,
ΣΤΟ ΒΩΜΌ ΚΑΝΕΝΟΣ ΙΔΑΝΙΚΟΎ
...
Προχθές , παππού, πολλοί άνθρωποι μαζί πατήσαμε πλήκτρα για να πούμε ένα "ΌΧΙ"...
Γελάς , παππού, ή μήπως κλαις...??????
Εσύ είπες "ΌΧΙ" και γέμισες αίματα, και σακατεύτηκες, κι άφησες την τελευταία σου πνοή για εκείνο ...
Μα εγώ δεν έχω κότσια να αφήσω τα πλήκτρα και να ζωστώ με άρματα...
Μα εγώ έχω στοιχιθεί στην ουρά των ηλιθίων και κοιτάω τον κώλο μου...
Κρατάω στην αγκαλιά μου απόγονό σου και ντρέπομαι που είμαι ελάχιστη
Λερώνω τα χέρια μου, όχι με αίματα, αλλά με σκατά
και πασαλείβομαι...

και πασαλείβω...
Α, και βοηθάω σε παζάρια , παππού...!!!!!!!!!
Οι άνθρωποι πονάνε,
κι υποφέρουν,
κι ΑΝΤΊ ΝΑ ΣΑΚΑΤΈΨΩ ΌΣΟΥΣ ΤΟΥΣ ΈΦΤΑΣΑΝ ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΧΆΛΙ
στέλνω της ψυχής μου κομμάτια,
κι όλο κομματιάζομαι
κι όλο χάνομαι

κι όλο "μικραίνω"
και διαλύομαι
κι αναρωτιέμαι  γιατί έκανα θεραπείες για τον καρκίνο...???????????
Για να είμαι ένα ελάχιστο πλάσμα...??????????
Για να είμαι εδώ για το παιδί μου...??????????
Να κάνω "ΤΙ"? Να της μαγειρεύω? Να της σιδερώνω? Να την προσέχω?
Αφού την δίνω βορά σε βρυκόλακες και όρνια...
ΤΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΩ, ΘΕΈ ΜΟΥ??????????????????????????????????????????????????

Με λυπάσαι, παππού?
ΚΙ ΕΓΏΏΏΏΏΏΏΏΏΏΏΏΏΏΏ

Και ΝΑΙ, με έπιασε παραλήρημα!Είμαι σε κατάσταση αμόκ!
ΕΊΜΑΙ ΜΙΑ ΤΡΕΛΉ!

Αναγνώστη, εάν έχεις άλλη άποψη, ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΔΙΑΦΟΡΗ !!!!!!
Κι αν συμφωνείς, αντί να πατήσεις "like" , ΠΟΥ ΚΙ ΑΥΤΌ ΓΡΑΜΜΈΝΟ ΤΟ ΈΧΩ, να σου πω που μένω και να 'ρθεις να με πάρεις από το χέρι να κάνουμε την αρχή , ή έστω πες μου πού να συναντηθούμε
ΈΝΑΝ ΉΡΩΑ ΠΕΡΙΜΈΝΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΈΈΈΈΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝ!
ΚΑΝΈΝΑΣ ΜΑΣ, ΡΕ ΠΟΎΣΤΗ, ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΚΌΤΣΙΑ?????!!!!!!!!!!!!!!!

Τρίτη 8 Απριλίου 2014

Κρανίου τόπος !

Εκγύμνασες το νου σου σε φράσεις κλισέ,
κι οι συνειρμοί σου σε οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα!
Από όταν έκανα την ανάρτηση με τα σκαλιστά αυγά,
το υστερόγραφο δε μου καθόταν καλά στο διάβασμα - άκουσμα...
σαν να επρόκειτο για αναφορά μόνο σε άνδρες, μου φάνταζε.
Αντίσταση άραγε σε ένα ακόμα κλισέ?
Κι ήρθε η ανάρτηση του Λάμπρου να μου εξηγήσει "γιατί"!
"Ο σεξισμός στις λέξεις"!!!!!
Αυτό, λοιπόν, με ξένιζε!
Αυτό το "κάποιος", το τόσο αόριστα... "αρσενικό" !
Κι έπειτα, άρχισα να παίζω με σκέψεις,
με φράσεις,
με λέξεις
με αφορμή τις αναρτήσεις "τα σχολικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα" που αυτές τις μέρες διαβάζουμε στη γειτονιά μας.
"Χημεία", "φυσική", "μαθηματικά"
...
όπου χημική διεργασία του οργανισμού είναι
ο έρωτας,
η πείνα,
ο κορεσμός,
η χαρά,
η θλίψη,
ο ύπνος....
και πόσα ακόμα, Θεέ μου !
Και να 'σου κι η "φυσική" :
με την έλξη,
την απώθηση,
τη δράση,
την αντίδραση...
Κι εκεί που λέω " έλεος, παραδίνομαι, ζωή! " ,
βιώνω τα μαθηματικά
με πράξεις καθημερινότητας,
μετρώντας πολλαπλασιασμούς συναισθημάτων,
προσθέσεις προσώπων,
αφαιρέσεις ρόλων,
διαιρέσεις ψυχής....
κι όλα αυτά,
κάθε φορά υψωμένα σε δυνάμεις σαν τη νιοστή...!!!!!!
Κι όλα αυτά έχουν μια κοινή "έδρα"!
Κατάλαβες, μωρό μου , που αναφέρεται ο τίτλος?
Για την αφετηρία σου μιλώ, καρδιά μου!
Εκεί που ξεκινούν, κι εκεί που όλα καταλήγουν :
Μέσα στο όμορφό σου κρανίο!
Η "ζωή" είναι τόπος στο κρανίο!
ΚΡΑΝΙΟΥ ΤΟΠΟΣ!
Κάν' το ν' ανθίσει, να λουλουδήσει, να σπείρει για να 'χει να θερίσει!
Βάλε χρώμα,
κι άρωμα
κι ΑΓΑΠΗ







 


 

Από τους σπόρους βασιλικού που μου έστειλε η Νίκη (Δαμοπούλου) !!!!!!!!

..."Κι ἀφοῦ, σὰ τὰ μικρὰ παιδάκια, παίξεις,
 τόσο καιρό, μὲ ρίμες καὶ μὲ λέξεις"... (Ναπολέων Λαπαθιώτης, Ποιητής)

googleαρε στο youtube, αν θες,  ν' ακούσεις από την Αρβανιτάκη δυο θεσπέσια μελοποιημένα ποιήματα του παραπάνω ποιητή.

Καλό μεσημέρι
Καλά πράγματα
Φιλιά κατάμουτρα,
"αόρατο" παρεάκι μου.

Τετάρτη 2 Απριλίου 2014

Από τα τρία... τέσσερα?

Βρε, βρε, καλώς το, το αλλοπαρμένο μου!!!!
Καλημερούδια και καλό μήνα!
Χθες, λέει, είχαμε "Πρωταπριλιά" ?
Γιατί, μάτια μου, προχθές τι είχαμε?
Αμ' σήμερα?
Κι αύριο?
...
Βλέπω στα μάτια σου την περηφάνια πως είπες, λόγω ημέρας, ένα "μικρό αθώο ψεματάκι",  κι ο άλλος το έχαψε.
Για να σε κοιτάξω λίγο πιο καλά,τσαχπίνικο!
Το ίδιο βλέμμα διακρίνω, όπως πάντα!!!
Μα "πάντα" όμως!
Μήπως τελικά η μέρα κλωνοποιείται?
Θυμάμαι τη φράση "από μικρό κι από τρελό..."
κι έπειτα γίνομαι παιδί...
παιδί θιγμένο από κάποια καζούρα,
που με το χείλι κρεμασμένο και το βλέμμα υγρό φωνάζει
"ΟΠΟΙΟΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ, ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΟΥΟΥΟΥΟΥ"
Και ξανά γίνομαι μεγάλη,
μεσήλικη,
και βαράει σα γδούπος αυτή η φράση στα τύμπανά μου...
Μα από ότι βλέπω
βαράει και στα δικά σου, καμάρι μου!
Μη σηκώνεις τα χέρια να καλύψεις τα αυτιά...
στην καρδιά βάλ' τα μην ανεβάσει παλμούς...
Μα τι σου λέω,ε?
Σε ποιόόόόόόν το λέωωωωωω?
Και μη μου πεις πως δε σε υπερασπίστηκες ,ευθύς αμέσως ολοκλήρωσες την ανάγνωση της πρότασης!
Κι εδώ..
εδώ γελάμε!
Ξεκαρδιζόμαστε, μικρέ Πινόκιο!
Και θέλουμε να αλλάξουμε κουβέντα,
να γίνει ανάλαφρη,
σαν ένα μπαλόνι
γεμάτο αέρα
που φοβόμαστε μη σκάσει και του περι δένουμε την αλαφράδα για σιγουριά
κι έπειτα το ασημίζουμε


γιατί εάν το χρυσώσουμε θα μας θυμίζει το χάπι που πιπιλάμε,
και χαριτολογούμε, για τη μορφή του, με το αέναο ερώτημα : ¨η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα?"
Ακόμα δεν το έχω απαντήσει, καρδιά μου... κι η πρώτη που θα το μάθει θα 'ναι η Δήμητρα,
μα αναρωτιέμαι  με αναίδεια, εάν ο σοφός έχει λύσει το ερώτημα αυτό για τον πελεκάνο, τη στρουθοκάμηλο, την πάπια, τον πιγκουΐνο, την πέρδικα, το χελιδόνι, τον ερωδιό, την μπεκάτσα, το περιστέρι και κάθε άλλο πτηνό και το τελευταίο που άφησε αναπάντητο στο γρίφο, για να μας τα πρήζει μια ζωή, είναι για την όρνιθα...

Φιλιά κατάμουτρα,
κι ας βρίσκουν λίγο οι ξύλινες μύτες μας!!!! 

Υ.Γ. Αν δε "μείνεις" στις φώτο της ανάρτησης, και θες να το συζητήσουμε, να σου θυμίσω πως κάποιος Άλλος φέρεται να είπε
ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ·
Εάν είσαι ΚΑΙ εσύ, στείλε μου mail να κάνω την Αγία Τριάδα... τετράδα!!!!!

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013

Μικρές,λευκές νύχτες

Είναι κάτι νύχτες μικρές,
τόσες δα μικρές,
λευκές,
μα πόσο λευκές δε φαντάζεσαι
Μες τη σκοταδίσια λευκότητα
καταλαβαίνεις πως κι η αγάπη τελικά εκπίπτει,εκπτώνεται
Πουλιέται ακριβά
Όταν θα φτάσεις στο ταμείο,
θυμήσου με...
 





 
 

Μεταμορφώσεις,γεννημένες μια μικρή,λευκή νύχτα
 
Καλή σας μέρα

Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου 2013

Απ'τες Εννιά

Να φταίει το καλοκαίρι που τελείωσε
ή μήπως το "καλοκαίρι" που δεν ήρθε..?
Ότι κι αν είναι,
από το πρωϊ,
το ποίημα τριβελίζει το μυαλό μου
Ρολόι έλεγα πως θα φτιαχνα με τέτοιο τίτλο
μα ποιος θα το 'θελε...
Μόνο σε δικό μου τοίχο θα σκαρφάλωνε για να μετρά!
Χωρίς διάθεση τα ήθη να προσβάλω
ξέροντας πως η ψυχή μάτια δεν έχει


Μια φοβισμένη αποτύπωση αναρτώ
και με αυτή γίνονται εκατό...

Μολύβι σε χαρτί,
Μολύβι κι η καρδιά μου,
σε χάρτινο κορμί.

Και τώρα το ποίημα
που σα σαράκι σκάλισε το μέσα μου...

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!
Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.

Κ.Π.Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Γιατί ο χρόνος πότε δε φέρνει αυτό που ζητάμε ,και ποτέ δεν το αφήνει "παντοτινά" αν το φέρει...
 υ.γ. Τα σχόλια,εάν γίνουν,ας αφορούν μόνο τις μολυβένιες αποτυπώσεις,χωρίς παρηγόριες και λόγια "αισιοδοξίας" .Δικαίωμα στη θλίψη,τη μοναξιά,την απογοήτευση και κάθε μαύρο που αν δεν υπήρχε,δεν θα 'ταν το λευκό τόσο φωτεινό!

Τετάρτη 7 Αυγούστου 2013

Πράσσειν άλογα ή Πράσινα άλογα?

Σαν εισαγωγή της σημερινής ανάρτησης,παραθέτω απόσπασμα από το ηλεκτρονικό λεξικό της κοινής νεοελληνικής :
λόγος ο [lóγos] Ο18 πληθ. και λόγια κυρίως στις σημ. I3, 6, 7 : I1. η δυνατότητα, η ικανότητα του ανθρώπου να μιλάει και να διατυπώνει τη σκέψη του· ομιλία: Ενδιάθετος* / έναρθρος* ~. Ο ~ διακρίνει τον άνθρωπο από τα ζώα. Ο ~ συντέλεσε στην εξέλιξη του ανθρώπου. 2. σύστημα έκφρασης και επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων· γλώσσα: Προφορικός / γραπτός ~. Tα μέρη του λόγου. Ευθύς / πλάγιος ~. Ο ομιλητής έχει ευχέρεια λόγου / το χάρισμα του λόγου. 3. καθετί που λέει κάποιος, λέξη, φράση, κουβέντα: Θέλω να σου πω δυο λόγια. Πες το με δικά σου λόγια. Δε βρίσκω / δεν έχω λόγια να σ΄ ευχαριστήσω. Δεν ακούς καλό λόγο απ΄ αυτόν. Aντάλλαξαν βαριά / πικρά λόγια. Tα τελευταία του λόγια πριν πεθάνει. Προσπάθησα να μεταφέρω ακριβώς τα λόγια του. Λέω / ακούω καλά / κακά λόγια για κπ. (έκφρ.) (λέω) μεγάλα* / κούφια* / παχιά* λόγια. έρχομαι* στα λόγια κάποιου. που λέει* ο ~ ή ο ~ το λέει*. λίγα λόγια και καλά, η συντομία είναι αρετή. άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε, ας αλλάξουμε συζήτηση. μ΄ ένα λόγο / με δυο λόγια, συνοπτικά. μ΄ άλλα λόγια, με διαφορετικό τρόπο έκφρασης, δηλαδή. χάνω τα λόγια μου μαζί σου, συζητώ μάταια, χωρίς αποτέλεσμα. χάνω* τα λόγια μου. ένας ~ είναι (αυτός), εύκολο να το πεις, δύσκολο να γίνει. μεγάλος ~: α. με σημαντικό, ουσιαστικό περιεχόμενο. β. καυχησιολογία, κομπορρημοσύνη κενή περιεχομένου. λόγου χάρη / χάριν (λ.χ.), για παράδειγμα. έχω / λέω τον τελευταίο* λόγο. παίρνω* από κπ. λόγια. παίρνω το λόγο μου πίσω, αθετώ την υπόσχεσή μου. || (ως προειδοποίηση, απειλή) λίγα τα λόγια σου! ΦΡ λόγια του αέρα* / της καραβάνας*. κάποιος τρώει* τα λόγια του. μασάω* τα λόγια μου. βάζω κπ. στα λόγια, τον ερεθίζω, τον διεγείρω, τον παρακινώ. παίζω* με τα λόγια. τέτοια* ώρα, τέτοια λόγια. ΠAΡ Ο ~ σου με χόρτα σε* και το ψωμί σου φα το. Mεγάλη μπουκιά* φάε, μεγάλο λόγο μην πεις. || παροιμία, γνωμικό, απόφθεγμα: Ένας παλιός / σοφός ~ λέει… || σε αντίθεση προς την πράξη, προς τα έργα: Όχι μόνο λόγια, θέλω και έργα / πράξεις. Mόνο / όλο λόγια είσαι. Kάνει το παλικάρι μόνο στα λόγια. ΦΡ μένω στα λόγια, δεν καταφέρνω να υλοποιήσω κτ. ΠAΡ ΦΡ τα πολλά (τα) λόγια είναι φτώχεια, η δράση φέρνει αποτέλεσμα. 4. επεξεργασμένη έκφραση με στόχο: α. την παραγωγή, τη δημιουργία αισθητικού αποτελέσματος· λογοτεχνία: Πεζός / έμμετρος / ποιητικός ~. β. τη διατύπωση διανοημάτων: Επιστημονικός / πολιτικός / φιλοσοφικός / εμπειρικός / τεχνοκρατικός ~.

Η αλήθεια είναι πως,εκτός από τα "παιχνίδια" με τις λέξεις,αγαπάω επίσης την "αποκρυπτογράφηση" των λεγομένων,δικών μου μα και των άλλων.
Η ΟΟΟΟΟΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΩ ΤΟΝ "ΛΟΓΟ" κι ας είμαι λιγομίλητη!
Οι περισσότεροι αγνοούν την ετυμολογία,όμως παραδόξως χρησιμοποιούν την κατάλληλη λέξη,στον κατάλληλο χρόνο,την κατάλληλη στιγμή!!!
Θυμηθείτε κάποιο διάλογο που είχατε πρόσφατα και ανακαλέστε τις λέξεις που,κάνατε και έκανε χρήση ο συνομιλητής.Κατανοήστε,όχι αυτό που επιθυμείτε αλλά,αυτό που ειπώθηκε!!!!!
Σας μπέρδεψα? Ας πάμε σε ένα παράδειγμα : περιμένετε ότι ο διάλογος είναι ίδιος με κάποιον που σας κάλεσε για "κουβέντα" όπως θα ήταν εάν σας ζητούσε σε μία "συζήτηση"?
Θεωρείτε πως η χρήση των γραμματικών χρόνων είναι τυχαία ? Εάν ,δηλ,κάποιος χρησιμοποιεί το ρήμα στον αόριστο,τι σας κάνει να πιστεύετε ότι το ίδιο ισχύει και στον ενεστώτα?
"Σε αγάπησα αληθινά" είπε και δε συνέχισε τη φράση!Που πάει να πει "πάπαλα" στη γλώσσα των νηπίων αλλά και των ενηλίκων!!!!!!!!!!!!!!!
"Ήθελα να ..." που πάει να πει "Εφεξής έχω άλλα πλάνα"!!!
Αφορμή για αυτή την ανάρτηση,είναι κάποια προσωπική βραδιά πριν από σχεδόν 5 μήνες,και κάποια λίγα μηνύματα και τραγούδια που ανταλλάχθηκαν,με τον ίδιο άνθρωπο πάντα σε όλα αυτά.
Μπερδεύομαι διότι δημιουργούνται "οξύμωρα σχήματα" μιας και η σύγχρονη ελληνική δισκογραφία περνάει μία νηπιακού επιπέδου περίοδο,μα όσο ο καιρός κυλάει τα "σχήματα" παίρνουν "μορφή"!
Όταν κανείς επιλέγει τραγούδι με στίχο "άλλη αγάπη θα γνωρίσω" θα έπρεπε να είχε προσέξει ότι το άσμα ξεκινά "έλεγες πως μ' αγαπάς μα ελπίδες μου χρωστάς"!!!!!!
Και πώς ξεχρεώνεις τις ελπίδες όταν ο έτερος αποφασίζει και διατάζει ότι η πλώρη του είναι για αλλού?
Αμ΄,εκείνο το "γενναίο παιδί",που έχει "σπαθί για κάθε γόρδιο δεσμό",να του πει ίσως κάποιος πως ο "γενναίος" προτάσσει "στήθος" διότι δεν είναι χασάπης αλλά ΓΕΝΝΑΙΟΣ!
Από κάτι τέτοια,αναγκάζομαι να ανατρέχω σε ερμηνευτές και στιχουργούς του παρελθόντος!
Και με αφορμή το "λόγο" και τα "παράλογά" του,αλήθεια τι γνώμη έχετε για τις συναιρέσεις?
(Συναίρεση ονομάζεται η ένωση σε ένα φωνήεν δύο γειτονικών φωνηέντων που βρίσκονται στην ίδια λέξη.)
Σας προλαβαίνω και ΟΜΟΛΟΓΩ ΟΤΙ ΤΙΣ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ!!!!!!
Ποιος άραγε πιστεύει πως είναι ίδια η δόνηση της λέξης ,μα και της καρδιάς,όταν λές ή ακούς "Αγαπώ" αντί για "Αγαπάω"?
Αυτό το "-ΑΩ" είναι ΟΛΗ Η ΔΙΑΦΟΡΑ!
Κραυγή πρωτόγονη,όσο το ίδιο το συναίσθημα,φωνή παρανοϊκή όπως αρμόζει στα ΑΠΟΛΥΤΑ,πόνος και δάκρυ γιατί και το "πονάω" εάν μετατραπεί σε "πονώ" γίνεται "χλιαρό" και "ψόφιο" χωρίς να πάλεται...
Τρελή,η Κορίνα?Μπορεί!
Μα πιο τρελός τούτος εδώ
Άραγε,ο νεαρός "πράσσειν άλογα" ή γράφει "πράσινα άλογα"?
 
Εμένα πάντως,ο καφές μου βγήκε ξυνός,γιατί πλάνταξα που κανείς ποτέ ,όχι δε μου το έγραψε,μα ούτε,απλώς,το άφησε να εννοηθεί!!!!!
Κι έτσι, τα volume στο τέρμα κι η αφιέρωση δική μου,με ένα παράπονο σαν εκείνο που με πήρε μετά το χειρουργείο 9 Μαρτίου 2009
 
Καλή σας νύχτα.

Δευτέρα 5 Αυγούστου 2013

Στου κουφού την πόρτα...όσα θέλεις βραβεία άφησε!

Απογοητευτικός ο τίτλος?Πού να δεις,καλό μου,και το παρακάτω...
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Όταν πήρα το πρώτο βραβείο,"χέστηκ@" από τη χαρά μου!Τι τιμή!Καινούρια στη γειτονιά μόλις λίγες μέρες,παρέλαβα και παρέδωσα με ενθουσιασμό.
Τώρα,μόλις λίγους μήνες μετά (τέσσερις για την ακρίβεια) θα ομολογήσω πως όχι μόνο δεν ενθουσιάζομαι αλλά μάλλον βαριέμαι!(Σημειώστε δε,ότι το συγκεκριμένο ρήμα,σχεδόν απουσιάζει από το λεξιλόγιό μου και σ-π-α-ν-ι-ό-τ-α-τ-α το χρησιμοποιώ)
Αναιδέστατη,ε?Ψηλομύτα?Ακατάδεκτη?Έως και γαϊδούρα με λες (σε άκουσα,μη σφυράς αδιάφορα!)
Κι όμως ,αποδέχομαι με σεβασμό τον όποιο χαρακτηρισμό μιας και σας λέω με κάθε ειλικρίνεια τις σκέψεις μου!
Ούτε λίγο,ούτε πολύ,σιγοροκανίζω το 44ο έτος της ηλικίας μου και ομολογώ ευθαρσώς ότι το να απαντώ "πόσα ζευγάρια παπούτσια έχω" μου φαίνεται τουλάχιστον ...αστείο...
Θες να με μάθεις καλύτερα?Δες τις αναρτήσεις μου!
Με λόγια ή χωρίς,με μουσική ή άνευ,σίγουρα ως νοήμων ενήλικας,μπορείς να μάθεις ουσιαστικά πράγματα για εμένα (εάν φυσικά σε ενδιαφέρουν) και ,τον κόβω σύριζα,το τελευταίο πράγμα που μπορεί να σου μείνει είναι εάν τρώω φασολάκια κι αν μάζευα φώτο του Elvis!!!!!!!!
Άσε δε που εγκυμονούνται και "κίνδυνοι" του στυλ,εγώ λέω τι εκτιμώ στους ανθρώπους ή τι απεχθάνομαι ,αλλά εσένα ποιος σου εγγυάται ότι είμαι ειλικρινής?οεο?
Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε,ακόμα κι από τις σιωπές μας αποκρυπτογραφεί κανείς διαθέσεις,προθέσεις,σκέψεις...
Πριν λίγες μέρες,το κοκκινομάλλικο της παρέας,το Χριστινάκι, κι η μέλλουσα -για τρίτη φορά-μανούλα ,η Κωνσταντίνα μας ,μου άφησαν από ένα βραβείο.Τις ευχαριστώ θερμά γιατί διακρίνω, μέσα από τις δικές τους αναρτήσεις, τον ενθουσιασμό τους και τη χαρά τους για αυτή τη διαδικασία,αλλά ζητώ επίσης την κατανόησή σας στο ότι εγώ θα ήθελα να απέχω εφεξής από τις βραβεύσεις.
Σας έχω,εξάλλου,εξομολογηθεί ότι, με τα pr ούτε τα πήγα ποτέ καλά,μα ούτε και προτίθεμαι να βελτιωθώ στον τομέα αυτό...
Προτιμώ να αναρτήσω ένα τραγούδι,ένα graffiti που είδα κι αγάπησα,μια εικόνα που "κάτι" μου λέει και που ίσως "πει" και σε εσάς.
Νομίζω πως,με τούτη εδώ την "εξομολόγηση",καταλάβατε πολλά περισσότερα για μένα από όσα θα βλέπατε σε ένα μικρό ερωτηματολόγιο.
Σας εύχομαι καλή συνέχεια του Αυγούστου σε ακρογιαλιές όπου τα παιχνίδια του νερού κάνουν εικόνες



και σας αφιερώνω ένα ποίημα μελοποιημένο,που δεν αντέχω το "βάρος" του... κι αισθάνομαι την ανάγκη να το μοιραστώ

 
ΧΧΧ


Τρίτη 30 Ιουλίου 2013

Όσο μπορείς,βράχια γυμνά

Θυμάμαι περασμένα καλοκαίρια,
Σε πολύβοες πλαζ
Με στημένα νυφοπάζαρα
και θλιβερά οφθαλμόλουτρα γύρω μου
Ποτέ μέσα σε εκείνο το χάος
δε συνάντησα πλάσμα της φύσης που να καταδεχόταν το συνωστισμό
Μια "ξέρα" από κορμιά χαμένα,
σαν έρημος,
σα σεληνιακό τοπίο
 
  
 Τούτος εδώ προτιμά την απομόνωση και τα βράχια

τούτος μου θύμησε το αγαπημένο ποίημα
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

 Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
 
  Ποιός το 'πε?

 Το μεγάλο μανιτού, σύμφωνα με την Ινδιάνικη μυθολογία, ήταν το υπερφυσικό πνεύμα που καθόριζε την ισορροπία μεταξύ της ζωής και της φύσης.

υ.γ. Λίγο πιο πέρα από τους "όμορφους",υπάρχουν οι ομορφιές!!!!

Καλό μας βράδυ

Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013

Λοβοτομή ξέρει να κάνει κάποιος εκεί έξω?

Ουφ και ξανά ΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ!
Λέγεται πως εάν ο άνθρωπος δεν μπορούσε να αναστενάξει,για να αποβάλει αυτό τον "περίεργο" περίσσιο αέρα,θα ΈΣΚΑΓΕ!
Μα την αλήθεια το πιστεύω και το νοιώθω!
Μήνες παλεύω με τη λογική μου να δαμάσω το πώς αισθάνομαι.Μάταια!Κλωθωγυρνάω τις ίδιες σκέψεις σε μια "αρρωστημένη" επανάληψη.Κι αυτό που με σκοτώνει πιο πολύ είναι τα όνειρα του ύπνου!Βαλτά ,σου λέω,να μη βρω ησυχία ούτε εκεί!
Κι έτσι θεριεύει, και γίνεται πιο έντονη από όλα η ανάγκη για φευγιό.
Λες και μου φταίει το σπίτι,οι τοίχοι,τα αντικείμενα,ο τόπος.ένα πράγμα...κι αρχίζω "ανακαίνιση" στο χώρο,χαρίζω έπιπλα,πράγματα ,κι όσο βλέπω πως ούτε αυτό "πιάνει" θέλω να ΦΥΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ λες κι όσο πιο πολύ οδηγώ,κι όσο πιο πολύ πατάω το γκάζι θα ξεφύγω...από μένα...
Η Pepi,η Nicol και πρόσφατα στο τηλέφωνο κι η Areti ,λένε πως είμαι η "χαρά" της γειτονιάς...
Ή εσείς με δουλεύετε ή εγώ το κάνω καλύτερα από εσάς!(το δούλεμα,ντε)
Έχω το "χάρισμα" να σαρκάζω τον εαυτό μου και τις καταστάσεις!Μου στάζω δηλητήριο σαν τον σκορπιό στον κίνδυνο που απελπισμένος στρέφει επάνω του το όπλο του!
Όσοι με έχουν ζήσει,ξέρουν πως το χιούμορ μου είναι σχεδόν "βρετανικό"... δε "λυπάμαι" τους άλλους μα πιο πολύ δε "λυπάμαι" τον εαυτό μου.
Στο νου φέρνω τους στίχους του Σαββόπουλου "Ποιός αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω,με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό,προβολείς με στραβώνουν..."
Μα όχι ,ρε Διονύση,εμένα δε με στράβωσαν το φώτα,δε μου φάνταξε κάτι και θαμπώθηκα.Το σκοτάδι μου κακοφαίνεται...
Έσβησαν τα λαμπάκια και τελικά θαρρώ πως, κι αν μεγαλώνει ο άνθρωπος, δεν παύει να φοβάται το σκοτάδι
Έξω σκοτάδι,μέσα μαυρίλα...ΚΑΠΟΙΟΣ Π@ΥΣΤΗΣ ΝΑ ΑΝΑΨΕΙ ΕΝΑ ΦΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΣΣΣ,ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
Μα τελικά το μόνο φως μοιάζει να 'ναι ο ήλιος,και μόνη ασφαλής μήτρα η θάλασσα!
Εκεί και σήμερα λοιπόν!
"Ανατολικά της Εδέμ"!
Όπου "Εδέμ" η έδρα μου,το καταφύγιό μου,το "home" διότι έτσι το νοιώθω κι ας είμαι σε νοίκι,
"ανατολικά" ΄βάλτε μια κοντινή παραλία της Αττικής.
Άσχετο!Πού πήγατε όλοι φέτος?Έχω κάνει αρκετά μπάνια,καθημερινές εννοείται,εντός Αττικής μα δε συναντάω ψυχή!!!!Στα πενήντα μέτρα οι "γείτονες" και τα συμπράγκαλά τους!Όχι πως χαλιέμαι,ίσα-ίσα,μα έχω απορία αδελφάκι μου!
Από σήμερα λοιπόν να μια εικόνα

κι από τον πάτο που συναντιέμαι μαζί με τα συρματάκια μου άλλη μία

Πού θα πάει!Κάποιος θα βρεθεί να μου κάνει μια λοβοτομή,να λησμονήσω όσα πονούν και να αναπαυτώ με ειρήνη.
Καλά ξημερώματα








Κι όσο εγώ αναρωτιέμαι και χάνομαι,η Δήμητρα διαβάζει από το laptopιόν της τα σχόλιά σας και φωνάζει : "Μαμά,είδες πώς έχεις δυο βραβεία?"Από τη γλυκιά  Anastasia και την εξίσου γλυκιά
Lina .Κοριτσάκια μου,σας ευχαριστώ μα έχω ήδη απαντήσει  εδώ .Φιλιά κατάμουτρα ,και μάλλον να ξέρετε,εγώ στα βραβεία δεν είμαι καλή.Καμια μούντζα αν απονείμεται,ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΗ!

Τετάρτη 24 Ιουλίου 2013

"Διακοπές" στις "διακοπές" γίνεται?

Βρε,βρε σαν τα χιόνια!!!!!
Πάλι πίσω...
Πού?
Σε τι?
Για ποιο λόγο?
Διέκοψα κάτι ή μήπως όχι?
Διέκοψα τη ζωή μου με "διακοπές" ή διακόπτω τις "διακοπές" για να γυρίσω στη ζωή μου?
Το σίγουρο σε όλα αυτά είναι πως για μέρες με σέρβιραν,μου έστρωναν το κρεββάτι,χάρηκα ήλιο,απόλαυσα θάλασσα.ήπια μπύρες,είδα κεραυνούς,βράχηκα στην καλοκαιρινή μπόρα,έκλαψα,γέλασα κι από ένα "μπαλκόνι στο Αιγαίο" βρέθηκα απόψε σε μια βεράντα των Δυτικών Αττικών Προαστίων!
Κάθε φορά μοιάζει με όνειρο που ξυπνάς και το χάνεις.
Το "χάνεις"?
Γιατί?
Μήπως δε μπορείς να το ξανακάνεις?
Hellooooooooooo!!!!!!
Κορινού,σύνελθε!!!
Ιούλιος ακόμα!Στο τέλος του μεν,Ιούλιος δε!
Έπεται κι ο Αύγουστος.Κι αυτός καλοκαίρι είναι.Μα να σου πω,κι ο Σεπτέμβρης πάλι καλοκαίρι είναι!
Στρώσε λοιπόν το πωπώ σου,κάνε κανά κοσμηματάκι,πούλα τα κι άντε στην ευχή του Θεού και πάλι!
Σε ένα παιδικό ταινιάκι ακούγεται το "κορυφαίο" : ΟΠΟΥ ΓΗΣ,ΚΑΤΑΓΗΣ!!!!!!!!!
Ας διακόψω λοιπόν τις "διακοπές" με λίγη ανιαρή ζωή (βαψίματα,καθαρίσματα),ας δημιουργήσω γιορντάνια του πολέμου με σύρμα και πετράδια κι ας τα αποχωριστώ για να μπορώ να ΦΥΓΩ,ΘΕΕ ΜΟΥ ΝΑ ΦΥΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ
Κι εν τω μεταξύ ,όλο και κάπου θα αλητεύω,μέρα ή νύχτα,πλάϊ σας,απέναντί σας,ίσως στο διπλανό σκαμπώ,στην ίδια παραλία,διασχίζοντας τα ίδια μονοπάτια.
Από "όπου" ήρθα,έφερα "παγωμένες στιγμές",φωτογραφίες ντε!
Να,
ήταν κάπως έτσι
Από το "μπαλκόνι στο Αιγαίο".Μόνιμος τόπος διαμονής από το 2008

 
Ο Vambir

Η γοργόνα μου αγκαλιά με τη Broken tail

Η Broken tail,μαυρίζει κυριολεκτικά!

Οι γοργόνες μου,η φιλεναδοκουμπάρα μου και ο θησαυρός μου στην αγκαλιά της νονάς

Όσο κι αν μεγαλώνει,παιδί παραμένει!

Μια αχνή φλόγα να δίνει ελπίδα στο σκοτάδι

Η αφεντομουτσουνάρα μου ,με τις κακές της συνήθειες
(μπύρα και τσιγάρο)

"κι όλο καπνίζω,και καπνίζω που θα πάει αυτό..."
 
Του Θεού ένα δώρο από τα πολλά

Ναι,
εκεί που μου δείχνεις θα πάμε,
στο υπόσχομαι!

Θα ταϊζουμε γάτες
 
Θ' αγναντεύουμε τη θάλασσα

 
 

Θα φτιάχνουμε στολίδια με άχρηστα μέταλλα


Θα τα "παίζουμε" όλα κορώνα


ή γράμματα
 
Και θα θαυμάζουμε τον ήλιο να ανατέλει
 
 
Καλό σας βράδυ!