Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Για την Άννα

Σας έχει τύχη να αισθάνεστε τυχεροί για τους φίλους που έχετε?Να σας πιστεύουν τόσο ,όσο εσείς ποτέ δεν εμπιστευθήκατε τον εαυτό σας? Η γλυκιά μου Άννα,είναι μια τέτοια φίλη.Πάντα δίπλα μου ,τόσο όσο πρέπει,εκεί που πρέπει ,με μια γλυκιά αγκαλιά και μια κουβέντα βάλσαμο.
Κι ότι βλέπετε σε αυτή τη σελίδα ξεκίνησε ,από εκείνη,κάπως έτσι:
 
-Ρε φιλενάδα,πρέπει να κάνω ανακαίνιση στο δωμάτιο αλλά τι να το κάνω το γραφείο?Δεν είμαι για τέτοια έξοδα τώρα.Έχεις καμιά ιδέα?Θα ανέβεις να μου πεις τη γνώμη σου?
 
Μα για ποιο γραφείο μιλάει?σκέφτηκα ,αλλά δεν τόλμησα να ξεστομίσω.Όταν ανέβηκα κατάλαβα γιατί δεν το θυμόμουν : ήταν από τα έπιπλα που εγώ αποκαλώ "χωρίς χαρακτήρα".Ένα "π" από μελαμίνη,σε χρώμα γκρι σουρί.Γνωστής αλυσίδας επίπλων εύκολων λύσεων και τσουχτερών τιμών...δικαιολογημένα θαρρώ το ότι κλείνει...
-Φιλενάδα,αυτό για να αλλάξει θέλει βοήθεια.Εγώ να κόψω τέτοια μελαμίνη είναι αδύνατον.Πάρε τον Κώστα (φίλος, ξυλουργός το επάγγελμα) να έρθει .Και βλέπουμε...
 
Αφού τα συμφωνήσαμε γαι το πως και το τι, με τον Κώστα,το τότε "γραφείο" κατέβηκε στη βεράντα μου να δουλευτεί.
Αρχικά,"λύθηκε" όλο.Με τη βοήθεια του κοπτικού "φαγώθηκαν" οι ακμές ,σα δαντέλα γύρω γύρω.Με το τριβείο περάστηκε όλη η μελαμίνη να αγριέψει.Η "ποδιά" κόπηκε στα δύο, ώστε να έχουμε περισσότερη σταθερότητα εφόσον κόψαμε αρκετά από τα πλαϊνά.Επανασυναρμολογήθηκε ,όχι επειδή χρειαζόταν, αλλά για να μπορώ να έχω καλύτερη εικόνα για το decoupage.Ένα χέρι αστάρι και δύο χέρια ακρυλικό χρώμα νερού ώστε να δέσει με την ατλακόλ στην πορεία  του decoupage.
Μπόλικα χαρτιά περιτυλίγματος από το βιβλιοπωλείο και η χαρά του παιδιού (παιδί νοιώθω κι ας ξέρω πως δεν είμαι,πια).
Στην τελική επιφάνεια περάστηκαν τέσσερα χέρια άχρωμο βερνίκι νερού.
 
 


Το κομοδίνο που το συνόδευε δεν είχε τόση δουλειά.Εδώ,μόνο τριβείο εξωτερικά δούλεψε.Η διαδικασία βαψίματος ίδια με του γραφείου.Έμεινε το εσωτερικό να θυμίζει το παρελθόν του και

αφού προστέθηκε το πόμολο,έφυγε για το μέλλον του.